DHCP


Z Wikipedii, wolnej encyklopedii.

DHCP (ang. Dynamic Host Configuration Protocol)
to protokół komunikacyjny umożliwiający komputerom uzyskanie od serwera danych konfiguracyjnych, np. adresu IP hosta, adresu IP bramy sieciowej, adresu serwera DNS, maski sieci.
Protokół DHCP jest zdefiniowany w RFC 2131 i jest następcą BOOTP.
DHCP został opublikowany jako standard w roku 1993.
W kolejnej generacji protokołu IP czyli IPv6 jako integralną część dodano nową wersję DHCP czyli DHCPv6. Jego specyfikacja została opisana w RFC 3315.
Protokół DHCP opisuje trzy techniki przydzielania adresów IP:

1. przydzielanie ręczne oparte na tablicy adresów MAC oraz odpowiednich dla nich adresów IP. Jest ona tworzona przez administratora serwera DHCP. W takiej sytuacji prawo do pracy w sieci mają tylko komputery zarejestrowane wcześniej przez obsługę systemu.
2. przydzielanie automatyczne, gdzie wolne adresy IP z zakresu ustalonego przez administratora są przydzielane kolejnym zgłaszającym się po nie klientom.
3. przydzielanie dynamiczne, pozwalające na ponowne użycie adresów IP. Administrator sieci nadaje zakres adresów IP do rozdzielenia. Wszyscy klienci mają tak skonfigurowane interfejsy sieciowe, że po starcie systemu automatycznie pobierają swoje adresy. Każdy adres przydzielany jest na pewien okres czasu. Taka konfiguracja powoduje, że zwykły użytkownik ma ułatwioną pracę z siecią.

Niektóre serwery DHCP dodatkowo przydzielają każdemu klientowi własny adres DNS, przekazywany na serwer nazw protokołem zgodnym ze specyfikacją RFC 2136.
Serwer DHCP może dostarczać swoim klientom dodatkowe dane pozwalające na konfigurację sieci. Zostały one opisane w specyfikacji RFC 2132.
Niektóre z dodatkowych opcji:

1. adres IP serwera DNS
2. nazwa DNS
3. adres IP bramy sieciowej (ang gateway)
4. adres broadcast
5. maska podsieci
6. maksymalny czas oczekiwania na odpowiedź w protokole ARP
7. wartość MTU (maksymalny rozmiar pakietu)
8. adresy serwerów NIS
9. Domena NIS
10.adres IP serwera SMTP
11.Adres serwera TFTP
12.Adres serwera nazw Netbios
Microsoft wprowadził DHCP do systemu Windows NT w wersji 3.5 w roku 1994, jednak to nie ta firma opracowała sam protokół.
Fundacja Internet Software Consortium opracowała serwer DHCP w wersji 1.0.0. dla systemów Unix. ISC DHCP został wydany 6 grudnia 1997 roku, a w 1999 pojawiła się wersja 2.0 bardziej zgodna ze specyfikacją.
Serwer ten jest dostępny na stronie: http://www.isc.org/sw/dhcp/
W dystrybucjach Linuxa serwer ISC DHCP jest zwykle dostępny w pakiecie pod nazwą dhcpd (ang. Dynamic Host Configuration Protocol Daemon).
Korporacja Cisco opracowała własny serwer DHCP dla systemu IOS 12.0 w roku 1999.
System operacyjny Solaris firmy Sun został wyposażony w pełną obsługę protokołu w roku 2001.
Niektórzy producenci ruterów rozszerzyli ich możliwości o obsługę serwera DHCP.
Darmowy serwer DHCP dla systemu Windows jest dostępny na stronie: http://tftpd32.jounin.net/
Połączenie pomiędzy dostawcą Internetu (ISP) oraz klientem jest najczęściej realizowane poprzez protokół PPP.
Jego częścią jest protokół IPCP, który pozwala na ustalenie adresów IP przydzielonych dla lokalnego komputera widocznego w sieci światowej oraz obsługującego go rutera dostawcy. Informacje te nie wystarczą do pełnej konfiguracji klienta.
Aby automatycznie pobrać adresy serwerów DNS oraz inne dodatkowe dane konieczne jest wykorzystanie protokołu DHCP. Protokół PPP tworzy wirtualną podsieć, w której można przesyłać komunikaty DHCP. W ten sposób klient uzyskuje dodatkowe informacje niezbędne do automatycznej konfiguracji.

Najczęściej poprawne funkcjonowanie DHCP jest konieczne, aby poprawnie połączyć się z Internetem.
Klient chcący się połączyć z serwerem wysyła do sieci lokalnej pakiety rozgłoszeniowe zaadresowane do wszystkich odbiorników. Procedura ta nosi nazwę DHCP DISCOVER ? odkrywanie DHCP. Czasami rutery są konfigurowane, aby przekazywały pakiety DHCP do właściwego serwera w innej podsieci. Pakiety mają adres docelowy rozgłoszeniowy 255.255.255.255 i zawierają prośbę o ostatnio używany adres IP (np. 192.168.1.100). Może ona zostać zignorowana przez serwer.
Oferta DHCP (ang. DHCP Offer) jest składana przez serwer, który określa właściwą konfigurację klienta na podstawie sprzętowego adresu urządzenia sieciowego określonego w polu CHADDR (w sieci lokalnej to adres MAC). W polu YIADDR serwer przekazuje klientowi jego adres IP.
Żądanie DHCP (ang. DHCP Request) jest wysyłane przez klienta, który już rozpoznał serwer DHCP, ale chce uzyskać inne parametry konfiguracji. Dla przykładu może ponownie zażądać adresu IP 192.168.1.100. RFC 2131 wprowadza dodatkowo zapytanie typy DHCPINFORM. Klient stosuje je gdy ma już przypisany adres IP (np. ręcznie) lecz nadal nie zna pozostałych wymaganych parametrów. W odpowiedzi serwer wysyła pakiet potwierdzenia DHCP z pustym polem YIADDR oraz nieustawionym czasem dzierżawy adresu.
Potwierdzenie DHCP (ang. DHCP Acknowledge) jest wysyłane, jako odpowiedź na żądanie. Zakłada się, że reakcją klienta na potwierdzenie będzie odpowiednie skonfigurowanie interfejsu sieciowego.

BOOTP


BOOTP (ang. BOOTstrap Protocol) - protokół komunikacyjny typu UDP umożliwiający komputerom w sieci uzyskanie od serwera danych konfiguracyjnych, np. adresu IP. Następcą BOOTP jest DHCP.
BOOTP jest zdefiniowany w RFC 951.
1. Klient formułuje i wysyła zapytanie BOOTP na adres broadcast. Operacje wykonywane przed wysłaniem:
a. Klient ustawia "liczbę skoków" na 0. Każdy pośredni ruter będzie zwiększał tę liczbę o 1. Jeśli wartość ta przekroczy skonfigurowane na serwerze maksimum, pakiet zostanie odrzucony.
b. Klient ustawia "ilość sekund" na 0. Jeśli nie otrzyma odpowiedzi, klient ponawia zapytanie ustawiając pole ponownie wpisując ilość sekund, jaka upłynęła od czasu wysłania pierwszego pakietu BOOTREQUEST.
c. Klient ustawia "adres IP bramki" na 0. Serwer BOOTP po odczytaniu tak wypełnionego pola wpisuje w nie swój adres.
d. Jeśli klient zna swój adres IP, wypełnia pole "adres IP klienta".
2. Serwer, po odebraniu pakietu, sprawdza czy posiada konfigurację dla klienta. Jeśli tak jest, wysyła odpowiedni pakiet BOOTREPLY do klienta.
3. Jeśli serwer nie posiada konfiguracji dla klienta, sprawdza czy posiada dla niego informację o przekazaniu zapytania do innego serwera BOOTP. Jeśli tak nie jest, pakiet jest odrzucany. W przeciwnym wypadku serwer sprawdza czy:
a."liczba skoków" przekroczyła skonfigurowane maksimum.
b."liczba sekund" przekroczyła dopuszczalną wartość
c. Jeśli którykolwiek z warunków jest spełniony, pakiet zostaje odrzucony. Jeśli żaden nie jest spełniony, serwer przekazuje zapytanie do serwera BOOTP zgodnie z konfiguracją.
4. Kroki 2, 3 są powtarzane dopóty, dopóki nie znajdzie się serwer gotowy udzielić odpowiedzi klientowi lub nie zostanie spełniony jeden z warunków odrzucenia pakietu.
UWAGA: Z użyciem protokołu BOOTP maszyna może wystartować poprzez bramkę, istotne jednak jest, aby serwer BOOTP zawierający informację o przekazaniu zapytania BOOTREQUEST znajdował się po tej samej stronie bramki co klient.

do góry